...А як мы з хаткі выходзім,

Крыжам сябе абазначым,

Блудна вачыма паводзім,

Ці калі вернемся, ўбачым?

А як мы пойдзем па полі,

З намі, за намі нягода,

Па нашай ніве гугольле,

Па нашым поце урода.

А як пальецца ў пацёмках

Песьня за лесам, за борам,

Слухаюць елкі, сасонкі,

Лес толькі з намі гавора.

А як мы пойдзем гасьцінцам

З намі, за намі ўздыханьні,

Ў дзённай і ночнай часінцы

Блудзім і блудзім, як зданьні.

А як мы вернемся к брату,

Лепшай спытаем дарогі,

Маем пацехі багата:

Тыя карчомкі, астрогі.

А як на неба мы глянем,

Дзе дрэмлюць сонца пажары, –

Ані тых зор, ні сьвітаньня,

Хмары, і хмары, і хмары...

А як да могілак прыйдзем:

Крыж, каля крыжа бадылі,

I тут мы толькі увідзім,

Як жа здарма век блудзілі!