Вечна не можа мучыць мяцеліца,

Вечна не можа ноч панаваць;

Зімняе неба сонейкам беліцца,

Вецер нямее, хмар не відаць.

Іскрыцца поле сьнежнае, белае,

Бор гутарлівы ціха стаіць,

Воўчая песьня, дзікая, сьмелая,

Жудасна ў полі ужо не гудзіць.

Радасна ўсходзіць раніца стройная,

Сьвеціць для сьнегам засланай зямлі;

Вакол абшары, ўсе дзіўна-спакойныя,

Шалы віхураў як не былі.

Гоманы, скрыпы зь вёскі даносяцца,

I там ужо сонца робіць сваё;

Па саламяных стрэхах дым коціцца —

Знак, што пад імі госьціць жыцьцё.