Кожны з нас прыпасае Радзімы куток,  

Каб да старасьці чэрпаць адтуль успаміны —  

Дым над хатай, снапамі прыціснуты ток,  

Матчын сьпеў і гароды, прапахлыя кмінам...  

  

Гэта быў сорак першы палаючы год.  

Прабіраліся мы з акружэньня на ўсход.  

У аршанскіх лясах на адной з дарог  

Я пазнаў сярод верасу сьлед маіх ног.  

  

I паклікала родная хата мяне.  

Я падпоўз да сяла, калі гаснулі зоркі,  

Расхінуў асьцярожна кусты і зьнямеў —  

Каміны... каміны... Дух пажарышча горкі.  

  

Разьвіднела. А певень людзей не будзіў.  

Цішыня. Мёртвы попел. Hi стуку, ні груку.  

Толькі клён, што мой бацька калісь пасадзіў,  

Грэў на сонцы свае абгарэлыя рукі.  

  

Я схаваў твар у травы. I зямля, як дзіцё,  

Да мяне прытулілася целам магутным:  

«Дзе ж ты быў, дзе ж хаваўся ты гэтулькі дзён,  

Што дамоў не ішоў?» — запытала ледзь чутна.  

  

Не прыпомню цяпер, што ў адказ я шаптаў —  

Ці зямлю суцяшаў, ці пра маці пытаў.  

Слоў вугольле зьлятала з патрэсканых губ,  

I растоптаны кут быў да болю мне люб.  

  

Наліваліся кветкі сьцюдзёнай расой,  

I прамыла раса мае сумныя вочы,  

Каб убачыў я ўсё, каб запомніў усё,  

Каб я думаў пра помсту і ўдзень, і уночы.