Старажытных дамоў мармуровая скура

адзінокі паэта лятае па дахах

каляровых вітрын маляваная дура

як Хрыстос на крыжы, памірае на гмахах

прыгажосьць існуе па-за межамі зроку

прыгажосьць існуе па-за межамі часу

скараціўшы адлегласьць у некалькі крокаў

нашы вочы і рукі застаюцца сам-насам

вы – кляновага лісьця залатыя манэты

пацалункі і позіркі цёплага ветру

вы – мае ненароджаныя санэты!

засталося прайсьці толькі некалькі мэтраў

і ніхто не дакажа, што сусьвет мы адкрылі

продкі продкаў маіх зноў зьбяруцца на веча

каб забойцу зрабіць матыльковыя крылы

і тады я скажу, што імгненнае – вечна