Грымну я, грымну па струнах бунтарных

        Рукою, потам абмытай, –

Ліся, каціся па гонях папарных,

        Розгалас песьні забытай.

Доўга блудзіў я, блудзіў дзірванамі

        Крыж спатыкаў, дзе праходзіў.

Сьмехі, насьмешкі нясьліся зь вятрамі,

        Шла непагода ў народзе.

Жаль далятаў зь недалёку, далёку,

        Чулі жаль гэты каменьні,

Чэз так прыгонна, самотна, нялёгка

        Церні, за цернямі церні.

Стрэну калі часам дзе прасьвятленьне, –

        Злыбедай сонца зардзіцца;

Сьледам сыходзяць, ідуць пакаленьні –

        Ўсе ад цямніц да цямніцаў.