Беларусь, Беларусь... гэтых слоў
Пойме музыку, хто ўсёй душой
І магутны, тужлівы іх зоў
Зловіць думкай сваёй жывой...
Уладзімер Жылка
Родныя вобразы
уваход      рэгiстрацыя
 
  ГАЛОЎНАЯ     АРХАІЧНАСЬЦЬ     ЖЫВАПІС     ДПМ     ВЕРШЫ     ЛІТАРАТУРА     БІЯГРАФІІ     ФОРУМ     СПАСЫЛКІ  
пошук

  
18.01.2010 Які ваш любімы верш? »
Сябар+
Зарэгістраваны: 2009/12/20
Апошні візіт: 2 дні таму назад
А якоё ваша меркаванне пра такі верш Аркадзя Куляшова?
Аркадзь Куляшоў

Камсамольскі білет  



Цвёрда трымаўся юнак на дапросе,  
Тоячы словы і думкі свае.  
Вораг-жандар дакурыў папяросу  
І камсамольскі білет аддае.  

- Вось і білет твой, - сказаў ён ласкава, -  
І ад яго на вачах у людзей  
Ты адцурайся; выгодная справа:  
Жыць застанешся, - жыццё даражэй.  

Што ў ім карыснага? Кніжка, не болей.  
Кніжку спалі - і размовам канец!  
- Не, не спалю! - адказаў камсамолец. -  
Хай лепей сэрца мне спаліць свінец!  

- Ты не згаджаешся? Вельмі шкадую.  
Кінь свой білет у палонку тады.  
- Не, я не кіну ў ваду ледзяную,  
Сам лепш зайдуся ад лютай вады.  

- Добра, хай будзе па-твойму. - На гэтым  
Доўгі і нудны спыніўся дапрос.  
І юнака з камсамольскім білетам  
Босага гоняць на люты мароз.  

Там ён, абліты вадой ледзяною,  
К сэрцу рукою білет прыціскаў,  
Быццам білет пад сцюдзёнай вадою  
Сэрцу юнацкаму стыць не даваў.  

Так і стаяў, смеючыся над катам,  
Доўга па целу сцякала вада;  
Так і застаўся стаяць каля хаты,  
Быццам з чысцюткага літы ільда.  

Так і стаіць, як жывы, перад намі,  
Так і стаіць, прыціскае білет,  
І не развітваецца з сябрамі,  
І прастаіць яшчэ тысячы лет.  

Ды не карой ледзяною пакрыты,  
Ды не абліты вадой ледзяной, -  
Выліты з бронзы і сонцам абліты  
Будзе ён вечна стаяць над зямлёй.  

1943  
Offline