Гэтая шаснаццацігадовая дзяўчына, прыгожая і абаяльная, у якую быў закаханы чатырнаццацігадовы Аркадзь. Скончыўшы Саматэвіцкую школу, Алеся Карыткіна паехала ў Ленінград на вучобу, пасля заканчэння педінстытута ўсё жыццё настаўнічала. А.Куляшоў прысвяціў ёй шмат твораў, вельмі цаніў яе думку, тонкі літаратурны густ і дасылаў ёй свае новыя творы.
Улетку 1951 года яны вырашылі нарэшце сустрэцца. Сустрэча павінна была адбыцца на пошце ў горадзе Быхаве. Падышоўшы да будынка, Аркадзь убачыў праз акно жанчыну, якая па ўсіх прыкметах павінна была быць Алесяй. Убачыўшы, аднак, замест зграбнай смуглянкі з “вялікімі выразнымі вачыма” жанчыну сярэдняга ўзросту, ён збянтэжыўся і кінуўся прэч. Усю дарогу дамоў ён быў вельмі сумны. З Алесяй так і не сустрэўся, бо бараніў ідэал свайго юначага кахання ад разбурэння яго прозай жыцця.
Cogito,ergo sum.
