Гэй, пайду ж я па вуліцы  

Ў тое поле за аколіцу.  

Ля аколіцы і плот і гарод,  

Завіваецца хмялінушка.  

Ды чаму ж цябе, зялёную,  

Градам-дожджыкам ня выбіла?  

Ты, хмялінушка вясёлая,  

Раскудравая хмялінушка,  

Загубіла буйну голаву,  

Буйну голаву Максімаву.

Максім у карчомцы гуляе,  

Ён гуляе – крыж прапівае,

Да таварышаў сваіх выгукае:  

«Піва-мёд у карцы налівай,  

Каб лілося аж за край, аж за край,  

Песьню гучную ямчэе завадзі  

Ды цымбаламі падыгрывай!»

Гэй, як скрыпнуць, як утнуць гапака, –

Толькі сьцены захадзілі у шынка.  

Струны звонка вымаўляюць з-пад рукі,  

Ёмкім дробам выбіваюць хадакі.

Іх сталёвыя надкоўкі зьвіняць;  

Ля парога людзі добрыя стаяць,  

Падпяваюць, прыгаварываюць  

Ды Максіма ўсё пахваліваюць.  

Ён сядзіць – не памалу п’е,  

Пад цымбалы у далоні б’е,  

I хмяльна жа яго галава,  

Мова дзіўная так-такава:  

«Магда, Магдачка,  

Мая кветачка-пралесачка!  

Не кахацца мне, хлопу, з табою,  

Ваяводы старога дачкою.  

Сёньня з войтам цябе заручаюць,  

Рушнікі вынімаюць,  

Русу косу тваю прапіваюць.  

То ня траўка-павіліка расплятаецца, –

Наша вернае каханьніца канчаецца.  

Ўжо ня будзеш гуляць, як бывала,  

Цалаваць, як раней цалавала,  

Выхадзіць у сад апаўночы,  

Глядзець ненагляднаму ў вочы.  

Ты марцовага сьнегу бялей,  

Броўкі – долі сіроцкай чарней;  

Не забыць іх сэрцу ніколі,  

Ня бачыць да веку патолі.  

Лійся, піва, цячы, як вада,  

Бо пала на сэрца нуда!»

У хмялю Максім гавора, не чакае гора,  

Ды пачула тыя словы шынкароўна Сора.  

Ўзяла Сора да палацу шпарка пабяжала,  

Ваяводзе а прыгодзе ўсё пераказала.  

Гэй, як грымне ваявода у памост нагою:  

«Налажы ж ты, ледацюга, буйнай галавою!»

Толькі ўчулі тое слугі – зараз пасьпяшалі,  

Ланцугамі хлопу ногі закавалі,  

Павялі на пляц кірмашовы,  

На памост высокі сасновы.  

Людзі добрыя ўкруг стаяць.  

Ён ідзе-не-ідзе, супыняецца;  

Белы ручанькі па баках вісяць,  

Ногі борздыя вагаюцца.  

Ды ня жаліцца да людзей Максім,  

Толькі кажа ён аб цымбалы ім,  

Хоча зноў пачуць тое граньніца  

У астатні раз,  

У сьмяротны час,  

На апошняе са сьветам разьвітаньніца  

Вокам кінуць – цымбалы дасталі,  

На памост на высокі паклалі.  

Устрахнуў Максім кудрамі – годзе плакаць, годзе.  

Цяжка-важка, сумнёсенька ён заводзе:  

«Не вятрыска са поўначы павявае –

Ціхі сон у камору ўступае,  

Вочы мне стуляе, ацьмяньжае.  

То ня птушка ў гнязьдзечку ўстрапянулася –

Маё сэрца улякнулася.  

Сьнілась мне – я ўзьмежкам іду,  

Поруч збожжа калыхаецца,  

Поруч збожжа калыхаецца,  

Буйнай срэбнай расой асыпаецца.  

Сёньня споўніўся той нядобры сон,  

Сёньня споўніўся церазь дзевяць дзён:  

Празь цябе, дзявоцкая краса,  

Сьлёзы коцяцца, як буйная раса».  

Ціха ўсё – толькі струны зьвіняць,  

Толькі песьня разьліваецца.  

Людзі добрыя навакол стаяць, –

З болю сэрца разрываецца.  

Гэй, было б табе, Максіме, не кахацца,

На вяльможную дачку не заляцацца.  

Устрахнуў Максім кудрамі – годзе плакаць, годзе,  

Цяжка-важка, сумнёсенька ён заводзе:  

«Магда, Магдачка,  

Мая зоранька ясная,  

Маё сонейка прэкраснае!  

Ой, ад сонейка  

Па зямлі цьвяты расьцьвітаюць,  

Ад яго ж яны й пасыхаюць.  

А ты, сонца, сьвеціш,  

Залатое, сьвятое,  

I ня ведаеш тое».  

Ціха ўсё – толькі струны зьвіняць,  

Толькі песьня разьліваецца.  

Людзі добрыя навакол стаяць, –

З болю сэрца разрываецца.  

Гэй, было б табе, Максіме, не кахацца,  

На вяльможную дачку не заляцацца.  

Устрахнуў Максім кудрамі – годзе плакаць, годзе.  

Цяжка-важка, сумнёсенька ён заводзе:  

«Мае дзетачкі, мае дробныя,  

Вы наплачацесь, нагалосіцесь,  

Бо ня стане у вас татачкі!  

Хто вас будзе гадаваці, адзяваці?  

I ад цёмнай ночы укрываці?  

Станеце вы, дзеткі, жабракамі,  

Пойдзеце барамі-лугамі  

Ды гасьцінцамі-дарогамі.  

А дарогі тыя без канца ляжаць, –

Без канца вам, дзеткі, гора горкае цярпець».  

Ціха ўсё – толькі струны зьвіняць,  

Толькі песьня разьліваецца.  

Людзі добрыя навакол стаяць, –

З болю сэрца разрываецца.  

А як сьмерцю Максіма скаралі, –

Рукі белыя да брамы прыбівалі,  

Рукі белыя да брамы мястовай,  

Галаву – да вежы вартовай,  

Каб дажджы яму кудры мачылі,  

А вятры бы сушылі,  

Каб крукі прыляталі – вочы дзюбалі,  

Ўсе бы людзі пазіралі – ды не забывалі.