1. СТРЭЧА
На крыжавых пуцінах зь ёй сустрэўся –
Куды ісьці, не ведала яна,
I я не ведаў – ў полі я ці ў лесе,
I мне ляжала сьцежка не адна.
Як путнікі, заблуканыя ўночы,
Стаялі мы пад труднай ношкай дум;
Адно другому пазіралі ў вочы
I слухам клікалі найменшы шум.
Стаялі мы. Нявіданыя дзівы
Нас абымалі крыльлямі сваймі,
Шапталі мне: вазьмі яе, шчасьлівы!
Шапталі ёй: сабе яго вазьмі!
I рукі злучывалі нам навекі,
Багаслаўленьне далі нам сваё
Ісьці у сьвет праз горы, долы, рэкі,
Ісьці супольна праз усё жыцьцё.
Вясельны гімн, як плачкі, нам запелі
I заракалі крыльлямі зарок –
Над ёй, заручанай, у шлюбнай белі,
I нада мной, ахутаным у мрок.
А каб вас злыя не змаглі заломы!
А каб не зналі душы вашы ран!
А каб вас не кранулі буры, громы!
А каб к сабе не звабіў вас курган!
Такія клалі дзівы нам зарокі
Мядовых асалод, квятчаных крас
I расплыліся, як сон ветру лёгкі,
Нас кінуўшы ў благі ці ў добры час.
I мы пайшлі, як тыя цені-мары,
Няспынна ад расы і да расы;
Запаланелі нам бліскучыя пажары,
Закуранелі чорныя лясы.
