На вялікім гэтым сьвеце

Безьліч вуснаў – зімных, весьніх:

Мазаічнае суквецьце

Ў залатых адлітых песьнях.

Ружаў сьвежыя бутоны,

Пышны бэз лілёва-сіні.

I пялёсткі ад чырвоных

Маку, астры і вяргіні.

I пунсовыя півоні,

I гвазьдзікі палявыя,

Нібы зьнічкі у прадоньні,

Трапяткія ды жывыя.

Чырвань рознага адценьня –

Ад іржы да жару. Брызкі

Смагі, моцнага хаценьня

Ўсіх –высокіх, звыклых, нізкіх.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Сьціплы зацішак улетку

I прыгожыя мясьціны

Нам прыносяць неўзаметку

Свой утулак – дар гасьцінны.

Адвячоркам любавацца,

Захапляцца ў парку будзем.

Хочам выйсьці мы на шпацыр

Добрай цемрай і бязьлюдзьдзем.

А куды ні ткніся – пары,

Як сіямскія блізьняты.

Урасьліся разам твары –

Пацалунак п'юць зацяты.

Ой, да ранку шчэ далёка.

Сонца грэе, ў клёне грае,

I цярусіць жарсьці блёкат

Ды на вуснах дагарае.

Тыя – чэпістыя п'яўкі,

Гэных – выпятрылі сьцюжы.

Колькі іх парыўных, мляўкіх,

Смаглых, моцных і нядужых.

Маладзенькіх і старэчых,

Хітрых, зрадных, зь неспадзевам.

Дражняць, годзяцца, пярэчаць,

Плешчуць рогатам і гневам.

Не дасі ніякай рады.

Вунь, напрыклад, тое ліха

Б'е ад першага пагляду

Вас пагардаю і пыхай.

Бровы-ніткі ўгору ўзьняты,

У вачох агню нямала.

Як гарэшак нос кірпаты,

Змаляваныя няўдала

Дзьве расьціснутыя вішні,

I пагардная усьмешка:

– Адыйдзеце! Вы тут лішні.

Я... я дама, а вы пешка.

Вішні брудзяць цыгарэту,

I ляціць пярсьцёнак дыму.

Лепш пакінем даму гэту –

Сумны згустак пудры й грыму.

Адступаючы, ня цяжка

Прыгадаць: – Мадам, бывае

У гульні часамі ў шашках

Пешка дамку выбівае.

Гэты жарт сьцінаюць зубы,

Быццам блазан тупнуў ботам.

На багне апошняй згубы

Зацьвіла мая журбота.

Бросьне ў думках густа-часта:

– Ці жыве мая Палешка,

Што бяз хвальшу, без памасты,

Без акторства, а з усьмешкай.

I пяюць мае ўспаміны

Аб красе былой, вясковай.

Вёсны вуснамі дзяўчыны

Выклікаюць краску слова.

Кармазынавыя стужкі

Ды завязаныя жычкі...

Вось такія у пастушкі,

У князёўны, у мужычкі.

Ціхі шэпат вуснаў пульхных,

Супраціву, просьбы жменькі:

– Кінь, ня трэба! Не, ня слухай.

Ах, яшчэ... яшчэ... дурненькі.

I з-пад ценю так нясьмела

К сонцу цягнецца суніца.

Вуснаў ягада сасьпела,

Хоча ў мёдзе утапіцца.

Дзьве істоты. I каханьне

Ўжо расьце, вяршыняў прагне.

А далей – як на экране

У фільмовай дыяфрагме.

Тут усё: і спрыт, і сіла

Пазнаецца жарскім чынам.

– Ха-ха-ха, – сьмяецца міла

Ўсхваляваная дзяўчына.

Паразьбегліся суніцы.

Горсьць рамонкавых пялёсткаў

На дзьве занізі, як быццам,

Вецер сьмехам парасплёскаў.

Юр жыве, бяжыць гульлівы

Па кустох, і кліча-надзе.

У мурынаў, як алівы

Твары ў нейкім марынадзе.

I яны ў лісьцьвянай браме,

Прытуліўшыся употай,

Зьліплі бурымі грыбамі,

Родзяць Афрыку сьпякотай.

Так сваё знаходзяць шчасьце

У жыцьці цяжкім, зьнібелым.

Паміжсобку – сэрцы насьцеж,

I сулад на зайздрасьць белым.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Сілы роду у бясстрашшы.

Скрозь – чаруюць і варожаць.

А страшныя мукі нашы,

А страшная наша пожадзь!

Губы ў сьвятасьці і ў брудзе,

Маюць шчырых і няшчырых.

Круташалам нэрвы прудзяць,

Іх нічым не ўціхамірыць.

Толькі ў прыязьні – прыгожа,

А у злосьці – гідзь-пачвара.

Дзе нянавісьць, дух варожы,

Там бязьвінная ахвяра.

Дзе каханьне, там і згода

Без маны і крывадушша.

Абмінаць закон прыроды

Ёсьць злачыннае – нарушыць.

Нават посьніку-аскету

I самотніку манаху

Не забыць любошчаў сьвету

I... дрыжаць у Божым страху.

Словы пацерамі ніжуць,

Прыкладаючы да вуснаў

Цела срэбранае крыжу:

– Не вядзі нас да спакусаў.

А і ў часе урачыстым

Іх любоў не пакідае –

У адзеньні белым, чыстым,

Як на шлюбе маладая.

За людзей – братоў і сёстраў,

За ратунак душ маліцца!

Вобраз вытачаны гостра,

Лёг на кніжную паліцу.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Вусны – зыркая паэма

Ў пачуцьцёвай завірусе.

(Мабыць злосьнік вые нема,

Што і я судзіць бяруся).

Вусны – сонечны акраец

На ружовым небасхіле.

Нам арганы гімны граюць

I жывое слова ў сіле.

У паэты вусны ў сэрцы.

Да народу песьняй гожай

Тое сэрца, каб ня ўмерці,

Ў вусны пойдзе – пераможа.

Спаміж кніг, як у сыгнэце

Самацьвет, так пад рукамі

Заіскрыцца, засьмяецца

Друкаванымі радкамі.

Вусны цешацца і грэшаць,

Замаўляюць ліхалецьце.

Нібы ластаўкі з падстрэшша

Разьлятаюцца па сьвеце.

Шумны порт, о людны бераг!

Не змаўкае рык суровы.

З гулам вуліцаў на сквэры

Паміраюць, таюць словы.

Навакол, як вока схопе:

Вусны, вусны – ружы ў цьвеце.

У жывым калейдаскопе

Мазаічнае суквецьце.