Разьдзел I

Ён мяне цалуе палка

пацалункам сваіх вуснаў!

Твае ласкі ап'яняюць,

за віно мацней і лепей.

Ад тваіх памастаў пахкіх

тхне імя тваё алеем;

і цябе дзяўчаты любяць.

Ты цягні мяне, прынаджвай,

пабягом мы за табою; –

цар павёў мяне ў харомы,

будзем шчасна захапляцца,

будзем цешыцца табою,

больш за віны дарагія;

шчыра й годна цябе любяць!

О, дачкі Ерузалему!

хай я чорная, як ночка,

а прыгожая, як зорка,

як вузор шатроў Кідарскіх,

як завесы Салямона.

На мяне вы не глядзеце,

што я смуглая такая;

апаліла мяне сонца.

А сыны мае матулі

на мяне крычэлі гнеўна,

вінаграднікі чужыя

пілнаваць мне наказалі, –

я свайго не пілнавала.

Адкажы мне, ты, якога

сьніць душа мая ў каханьні:

дзе пасеш ты? Дзе заўсёды

апаўдня адпачываеш?

мне навошта быць бадзяжкай

каля стада тваіх сябраў?

Як ня ведаеш аб гэтым,

найпрыгожая з жанчынаў,

дык ідзі сабе па полі,

па сьлядох авец атарных

і пасі тваіх казьлятак

водля шатаў пастуховых.

Прыпадобіў кабыліцы

ў калясьніцы фараона

я цябе, мая каханка.

Як прыгожа твае скроні

выглядаюць з-пад падвескаў,

твая шыя у маністах;

мы падвескі залатыя

зробім зь блішчыкамі срэбра,

і табе іх падаруем.

Дакуль цар сядзеў за столам,

нард мой веяў сваю вохнасьць.

Пучок міры – мой каханы

ля грудзей маіх красуе.

Нібы кіперава гронка,

мой каханы у нявесты

ў вінаградніках Энгедзкіх.

О, ты любая красуня,

ты прыгожая, бы мара!

твае вочы галубовы.

О, ты любы мой, прыгожы,

і прыветны! наша ложа –

зеляніна ў буйным цьвеце.

Стрэхі хатаў нашы кедры,

столі нашы – кіпарысы.

              Разьдзел II

Я жывы нарцыз Саронскі,

залатых далін лілея!

Як між цёрнамі лілея,

так і ты, мая каханка,

між дзяўчатамі красуеш.

Як між дрэвамі ляснымі

яблынь, так і мой каханы

між хлапцамі маладымі.

У цяньку пад ейным вецьцем

я люблю сядзець і мроіць,

а плады ў яе салодкі,

лашчаць сьвежа маё горла.

Ён павёў мяне ў дом балю,

нада мною сьцяг ягоны –

незгасальнае каханьне.

Падмацуйце мяне сокам,

хмельным сокам вінаграду,

супакойце маю смагу

сьпелым яблыкам, бо сёньня

зьнемагаюся ў каханьні.

Пясьць рукі ягонай левай

у мяне пад галавою,

а мяне самую правай

моцна-палка абыймае.

Вас, дачкі Ерузалему,

заклінаю ланяй, сарнай:

ня будзеце, ня трывожце

ціхі сон мае каханай.

Голас любага я чую!

Ён ідзе, бяжыць па горах,

скача-ймчыцца па узгорках.

Сябра мой на сарну схожы,

на аленя маладога.

Вось стаіць ён за сьцяною,

зазірае нам у вокны,

і мільгае ён праз краты.

Мой каханы мне гавора:

ўстань, мая каханка-любка,

ты, мая красуня, выйдзі!

Вось, зіма ўжо прамінула;

дождж таксама сьціх, ня кропіць;

на зямлі пышнеюць краскі,

надыйшоў і час сьпяваньня,

голас горліцы вясновай

чуем мы ў краіне нашай;

распусьцілі смоквы наквець

і на сонцы водыр цьвету

вінагрозьдзяў павявае.

Ўстань, мая каханка-любка,

да мяне, красуня, выйдзі!

Пад шатром маім галубка

у рашчэпе горнай скалы!

пакажы мне, любка, твар свой,

дай адчуць твой звонкі голас,

бо твой голас мне салодкі

і ў красе твой твар прыемны.

Нам злавеце шкодных лісаў

і маленькіх лісянятаў, –

вінаграднікі псуюць нам,

а яны у нас у цьвеце.

Мне належыць мой каханы,

а яму і я таксама;

ён пасе сярод лілеяў.

Пакуль вее прахалода,

і зьбягаюць долу сьцені,

да мяне баржджэй вярніся,

будзь падобны ты да сарны

ці аленя маладога

на распадзінах узгор'я.

              Разьдзел III

Я шукала ў маім ложы

уначы таго, якога

сьніць душа мая ў каханьні;

я здарма яго шукала,

не знайшла яго ў пасьцелі.

Ўстану-ж я, пайду на горад,

там па вуліцах і плошчах,

па бязьлюдных, цёмных буду

я шукаць таго, якога

сьніць душа мая ў каханьні;

я здарма яго шукала,

не знайшла яго ў завулках.

I той час мяне сустрэлі

гарадзкія вартавыя:

ці ня бачылі мілога,

што душа мая кахае?

Але толькі адыйшлася

я ад іх, маўклівых, строгіх,

як знайшла таго, якога

сьніць душа мая ў каханьні;

ухапілася за рукі

і яго не адпусьціла,

прывяла яго суцешна

ў дом мае радзімай маці,

у матульчьны сьвятліцы.

Вас, дачкі Ерузалему,

заклінаю ланяй, сарнай:

ня будзеце, ня трывожце

ціхі сон мае каханай.

Хто-ж то ўсходзіць ад пустыні,

як слупы густога дыму,

ўся акураная мірай,

і цім'янам, вохным зельлем.

Вось адро тут – Салямона:

шэсьдзесят наўкола мужных

ад Ізраелевых з дужых

Усе яны мячы трымаюць,

у баёх выпрабаваны,

кожны мае меч пры боку

дзеля страху проці ночы.

Ты зрабіў, цар Салямоне,

для сябе адро-насілы

з найцьвярдзейшых дрэў лібанскіх;

на адры стаўпцы із срэбра,

падлакотні залатыя,

а ягонае сядала

з пурпуровае тканіны;

і нутро у ім прыбрана,

выйшла ў любасьці аздоба

з рук дачок Ерузалему.

Вы пайдзеце, паглядзеце

на яго, дачкі Сыёну,

на цара на Салямона

у вянцы, што ў той дзень шлюбу,

ў дзень, найрадасны для сэрца,

маці сына увянчала.

              Разьдзел IV

О ты, любая красуня,

ты прыгожая, бы мроя!

і з-пад кудраў твае вочы

галубовыя сьмяюцца;

валасы твае, як быццам

стада дзікіх коз зыходзіць

з гор, зь вяршыні Галяадзкай;

твае зубы, як атара

гладка стрыжаных авечак,

што выходзяць із купальнi,

дзе па два ягняці ў кожнай,

і няма між іх бясплоднай;

як пунсовая істужка

твае вусны, з вуснаў – ветласьць,

а пад кудзеркамі шчокі –

сьпеласьць яблык гранатовых;

твая шыя – стоўп Давідаў,

што пастаўлены для зброі

і абвешаны шчытамі,

а шчыты ўсе з царства дужых;

два сыскі твае, як двойні

маладой трапёткай сарны,

што ў папасцы між лілеяў.

Пакуль вее прахалода,

і зьбягаюць долу сьцені,

я пайду на ўзвышша міры

і на ўзгорак ціміяну.

Ты прыгожая бясспрэчна,

мая любая княгіня,

на табе – ніводнай плямы.

Дык за мной зь Лібану, любка!

ты за мной ідзі зь Лібану!

пасьпяшай зь вяршынь Аманы,

з гор Сэніру і Эрмону,

ад лаговішчаў ільвіных

і ад барсавых узгор'яў.

Паланіла маё сэрца,

о, сястра, мая княгіня!

паланіла маё сэрца

адным позіркам прыветным

і адным тваім маністам

на тваёй пяшчотнай шыі.

О, сястра, мая княгіня!

як прыемна з тваіх ласак!

за віно яны найлепей.

Дзіўны пах тваіх памастаў

над усе найлешпы водыр.

Сыта мёду з тваіх вуснаў

густа капае, княгіня;

малако і мёд размовы

і той пах твае адзежы

роўны з водырам Лібану.

Ты, сястра, мая княгіня,

сад зачынены, замкнёны,

загароджаная студня,

мураваная крыніца;

гадунцы твае сягоньня –

сад гранатаў, сьпелых яблык,

ён прынаджвае пладамі,

дзе і кіперы, і нарды,

цынамон, шафран і аер,

тонкі пах алою, міры

і найлешыы водыр дрэваў;

ты садовая крыніца –

студня водаў жыватворных,

і патокі хваль зь Лібану.

Узьвей, вецер, ад паўночы,

прынясі свой подых з поўдня,

тхні-павей на сад мой сьпелы,

і пальлецца пах ягоны!

Хай каханы паспытае

ў гэтым садзе плод салодкі.

              Разьдзел V

Я прыйшоў у малады мой

сад, сястра, мая княгіня;

і набраў я міры вохнай,

і паеў я соты зь мёдам,

і напіўся я віна там,

з малаком віна хмяльнога.

Ежце вы, сябры, і пеце,

ежце, любыя, удосыць!

Я вось сплю, а маё сэрца

нат ня дрэмле, моцна б'ецца;

чую голас, то – мой любы

гулка стукаецца ў дзьверы:

адчыні мне, мая любка,

адчыні, мая сястрыца,

мая чыстая галубка!

бо прадрогла маё цела,

галава мая ускрыта

ўся сьцюдзёнаю расою,

вогкасьць ночная – на кудрах.

Я ўжо скінула хітон мой;

як-жа зноў мне надзявацца?

я памыла мае ногі;

як-жа мне іх зноў забрудзіць?

Мой каханы праз шчылінку

працягнуў руку сваю мне,

і нутро маё раптоўна

ўсхвалявалася, ўзыйграла.

Я ўсхапілася з пасьцелі

адамкнуць майму мілому,

з рук маіх сьцякала міра,

з пальцаў капала на клямку,

на замок і на завалу.

Адамкнула я мілому,

а мой мілы павярнуўся

і пайшоў назад у цемрадзь.

Ува мне душы ня стала,

калі гутарыў са мною;

я цяпер яго шукала,

не знаходзіла яго я;

з жалем клікала-гукала,

і ён мне не адгукаўся.

I той час мяне сустрэлі

гарадзкія вартавыя,

мяне зьбілі, мне нанесьлі

акрываўленыя раны;

зь мяне зьнялі пакрывала

людзі, што пілнуюць сьцены.

Вас, дачкі Ерузалему,

заклінаю! пры спатканьні

з маім любым – не маўчэце,

вы скажэце, што я сёньня

зьнемагаюся ў каханьні.

Чьм, скажы, твой любы лепшы

за другіх, за іншых любых,

найпрыгожая з жанчынаў?

Чым, скажы, твой любы лепшы,

што нас гэтак заклінаеш?

Любы мой такі прыгожы,

з твару белы і румяны,

лепш за дзесяць тысяч іншых.

Галаву ён мае – зьлітак

самародку залатога;

хваляй падаюць на плечы

кудры чорныя, як воран.

Вочы – быццам галубочкі

ля патоку вод малочных,

дзе купаюцца штодзённа,

і сядзяць у здаваленьні;

шчокі – кветнік пышных ружаў,

грады водырных расьлінаў;

вусны – ў чырвані лілеі,

зь іх цячэ крыніцай міра;

рукі – шулы залатыя,

скрозь тапазамі укрыты;

і жывот – прыгожай формы,

як разьба з касьці сланёвай;

ногі – з мармуру калюмны

ў залатых ступнёх-падножжах;

выгляд велічны, як кедры

і падобны да Лібану;

Вусны – соладзь, і суздром ён –

ветласьць. Вось хто мой каханы,

вось хто сябра мой, кажу я

вам, дачкі Ерузалему!

              Разьдзел VI

А куды пайшоў твой любы,

найпрыгожая з жанчынаў?

павярнуў куды твой любы?

пашукаем мы з табою.

Любы мой пайшоў у сад свой,

каб у пахкіх красках пасьціць

і зьбіраць сабе лілеі.

Я каханаму належу,

а каханы мне таксама;

ён пасе сярод лілеяў.

Дарагая мая любка,

ты прыгожая, бы Фірца,

твая ветлая усьмешка,

як краса Ерузалему,

а ты грозная з пагляду,

як палкі на полі бітвы.

Ухілі, прашу ласкава,

ад мяне свае ты вочы,

бо яны мяне хвалююць.

Валасы твае, як стада

коз бягучых з Галяаду;

твае зубы, як атара

гладка стрыжаных авечак,

што выходзяць із купальні,

дзе па два ягняці ў кожнай,

і няма між іх бясплоднай;

а пад кудзеркамі шчокі –

сьпеласьць яблык гранатовых.

Шэсьцьдзесят царыц я маю

і васьмідзесят наложніц,

і пры тым дзяўчат бязь ліку,

ды адзіная між імі,

мая чыстая галубка;

вызначаецца адзінай

і ў свае радзімай маці.

Як пабачылі дзяўчаты, –

узьнясьлі яе высока,

і уславілі царыцы,

і наложніцы ўсхвалілі.

Хто такая, бы зарніца,

і прыгожая, бы месяц,

яснасьветлая, бы сонца,

але грозная з пагляду,

як палкі на полі бітвы?

Я пайшла у сад-арэшнік

паглядзець на цьвет даліны,

паглядзець, ці зелянеюць

вінаградавыя лозы,

ці ў прысадах расьцьвітае

гранатовых яблын вецьце?

Я ня ведаю, ня знаю,

як душа мая згарала,

мяне магнула, цягнула

да славутай калясьніцы

ўладароў майго народу.

              Разьдзел VII

Азірніся, Суляміта,

азірніся, азірніся, –

на тваё аблічча глянем.

Вам нашто на Суляміту

пазіраць, як на прыгоствы

карагодаў Манаімскіх?

О, як хораша ступаюць

твае ногі у сандалях,

імянітая дачухна!

Акругленьне тваіх кульшаў –

як цудоўнае маніста,

справа рук тварца мастацтва;

тваё чэрава, бы кубак,

у якім віно заўсёды;

тваё чэрава – акраса,

стог пшаніцы між лілеяў;

два сыскі твае, як быццам

два казьляткі, двойні сарны;

твая шыя у маністах,

як той стоўп з касьці сланёвай;

пад брывамі твае вочы –

эсэвонскія азерцы

каля брамаў Батрабіму;

нос твой – вежа на Лібане,

павярнутая к Дамаску;

галава твая, красуня,

як Карміл, і кудры ўюцца,

валасы твае, як пурпур,

цар захоплены тваімі

завіткамі мяккіх кудраў.

А прыгожая якая,

мілым позіркам прывабна!

Гэты стан твой схожы з пальмай,

твае грудзі – вінагрозьдзі.

I падумаў я: узьлез-бы

я на пальму, ухапіўся-б

за раскошныя галіны;

твае грудзі мне былі-бы

заміж грозьдзяў вінаграду,

і ад ноздраў тваіх водыр,

як ад яблыкаў дасьпелых:

твае вусны сакаўныя,

як віно з гатункаў лепшых,

што цячэ да майго сябры,

вусны стомленых салодзіць.

Я належу майму сябру

і ягонае жаданьне

да мяне пакіравана.

Ты прыйдзі, прыйдзі, мой любы,

выйдзем мы з табой у поле,

і пабудзем сёньня ў сёлах;

раніцой з табою, дружа,

ў вінаграднікі мы пойдзем,

паглядзём, ці зелянеюць

вінаградавыя лозы,

ці раскрыліся пупышкі,

ці ў прысадах расьцьвітае

гранатовых яблын вецьце;

там я выкажу чульліва

да цябе замілаваньне.

Мандрагоры зацьвілі ўжо

і пусьцілі пах свой вохны,

ля дзьвярэй у нас усякіх

ёсьць пладоў, старых і новых;

заашчадзіла я гэта

для цябе, мой улюбёны.

              Разьдзел VIII

О, каб ты быў родным братам,

ссаўшы грудзі мае маці!

дык на вуліцы цябе я

пры спатканьні цалавала-б,

і мяне не пасуджалі-б.

Павяла-б цябе ў пакоі,

ў дом мае радзімай маці.

Ты мяне ўсяго вучыў-бы,

я віном цябе паіла-б,

сокам яблык гранатовых.

Пясьць рукі ягонай левай

у мяне пад галавою,

а мяне самую правай

моцна-палка абыймае.

Я з мальбою заклінаю

вас, дачкі Ерузалему, –

ня будзеце, ня трывожце

ціхі сон мае каханай.

Хто-ж усходзіць ад пустыні,

абапёршыся ласкава

на свайго каханка-сябру?

Я пад яблынай цяністай

цябе, любы, пабудзіла:

там цябе пад яснай зоркай

нарадзіла твая маці.

Палажы мяне ў каханьні,

як пячаць на тваё сэрца,

на руку тваю пярсьцёнак,

бо дужэй за сьмерць каханьне;

і страшней за пекла зайздрасьць;

стрэлы іхныя з жарніцы –

стрэлы палка-агнявыя;

і само яно, каханьне,

зыркім полымем палае.

Не згасіць вялікім водам

паланелы жар каханьня,

не заліць яго і рэкам.

А хто даў-бы ўсё багацьце

свайго дому за каханьне,

той з багацьцем быў-бы разам

прэч адрынуты з пагардай.

Ёсьць у нас сястра малая,

шчэ яна сыскоў ня мае.

Што рабіць зь сястрою нашай,

як да нас у госьці прыйдуць,

будуць сватацца за ёю?

Каб яна была сьцяною,

дык на ёй мы збудавалі-б

з срэбра пышныя палацы,

каб яна была дзьвярыма,

дык яе мы тонкай ліштвай

дошак кедравых аклалі-б.

Я сьцяна перад каханым,

і сыскі мае, як вежы;

і таму ў вачох ягоных

дасягла я паўналецьця.

Вінаграднік Салямона

быў красой Баал-Гамону;

ён аддаў той вінаграднік

вартавым, і мусіў кожны

за плады яму аплачваць

срэбра тысячу кавалкаў.

А мой сьпелы вінаграднік

у мяне. Хай, Салямоне,

табе тысяча, а дзьвесьце –

тым, хто ў ім плады пілнуе.

Засьпявай, садоў жыхарка!

Голас твой сябры пачуюць,

дай і мне яго паслухаць.

Да мяне бяжы, мой любы!

будзь падобны ты да сарны,

ці аленя маладога

на узгор'ях бальзамічных.