ЖЫВАЯ?

задаю сабе пытаньне і часам толькі таму,

што задаю,

даведваюся,

што жываЯ.

ЖЫВАЯ:

стаўлю двукроп’е і пералічваю

назоўнікі жаночага роду адзіночнага ліку

БЕЛАРУСЬ,

ЗЯМЛЯ,

МОВА,

ПАЭЗІЯ,

ПРЫРОДА і інш.

ЖЫВАЯ...

Шматкроп’е хавае ў сабе невядомы працяг

і вядомае робіць шматзначным.

ЖЫВАЯ,

і ня ведаю,

што пасьля коскі яшчэ сказаць пра сябе.

ЖЫВАЯ –

а асноўны працяжнік ставіцца

паміж датамі нараджэньня і сьмерці.

ЖЫВАЯ!

Крычу ў глыбокі калодзеж,

і вада зь яго ніколі ня стане мёртваю.

ЖЫВАЯ.

Колькі самоты і суму

ў найменшым знаку прыпынку.

ЖЫВАЯ;

кропка з коскаю разам,

хоць такія розныя,

як людзі,

зь якімі жыву.

(ЖЫВАЯ)

хаваюся ў ахоўныя дужкі,

каб адразу ж зь іх вырывацца.

«ЖЫВАЯ»

двукосьсе,

нібыта мэвы над морам,

якога няма.

ЖЫВАЯ

ня стаўлю знакаў прыпынку, але

то засьвеціцца кропкай у начы самотнае акно

і разам з маім створыць двукроп’е.

То ўпадзе працяжнікам сьпілаванае дрэва,

а ня гэтак даўно яно яшчэ клічнікам сьцьвярджала

зямлю і нябёсы.

То полымя выгнецца пытальнікам,

а пасьля, недачакаўшыся адказу,

возьме ў гарачыя дужкі ўсё, што імкнулася жыць,

але да чаго сьмерць імкнулася болей.

То дзіця намалюе коску і ўбачыць,

што яна замянілася ў апалоніка,

а пасьля ў жабку, каралеўну,

але ж міне дзяцінства,

коскі не нагадаюць больш апалонікаў,

жабкі застануцца жабкамі,

а каралеўнаў давядзецца браць у двукосьсе.

То на мапе сьлёзнага неба неаднойчы

высахнуць шматкроп’і,

і нібыта кропка з коскаю будуць сьвяціцца

зорка і маладзік,

пакуль яна не згарыць у палёце.

пакуль жывыЯ.