От, такі быў музыка чарадзейнік,

                                               што захоча – усё з сэрцам зробіць.

                                                               З казак беларусаў-палешукоў.

На Палесьсі, дзе ўвосені просяцца

сосны плачам прыглушаным, дзікім,

над вадою, ў асмаленай восеці,

жыў калісьці чароўны музыка.

Наша маці-зямля беларуская

нарадзіла музыкаў ці мала,

а ніхто так, як ён, не выпускаваў

хараства з расьсьпяваных цымбалаў.

I ніхто

так, як ён, не атручваў

далікатнай пяшчотай іскрыпкі,

каб усе свае думкі пякучыя

яна

      песьняй расказвала сыпкай.

Граў музыка вясельлям

і хрэсьбінам,

галасіў над труною сасновай.

Зносіў людзям паўнюткія рэзгіны

гукаў сьпеўных,

і знаных, і новых.

Мог зрабіць

із салодкага – горкае,

з жалю палкага – выцьвісьці шчасьцем.

Ледзьве пальцамі струны паторкае –

ўмеў душу ён людскую украсьці!

Так хадзіў ён па сьвеце

з расхрыстаным

сэрцам, з поўнымі жменямі песьняў,

дзень па дні адкідаў, пералістываў,

сяньня тут –

а назаўтрае – дзесьці.

I ў сваім падарожжы,

захоплены

хараством сэрабраных сузор’яў

ці вячорнае медзі растопамі, –

забываўся,

што сяньня,

што – ўчора.

Аж тут рынулі чорнаю хмараю,

разьліліся чырвонаю плямай

дні інакшыя:

з жудзяй, з пажарамі,

з горкай мглою дымоў над палямі...

Сьмерць...

Руіны...

Крыжы і пажарышчы...

Роспач, голад,

калецтва, жалобы...

Аб прыгожасьці тут не размарышся!

Граць, сьпяваць –

на якую хваробу!

Занямовеў музыка...

Спалоханы,

зь непатрэбнай іскрыпкай пры сэрцы

мерыў гора ён доўгімі крокамі,

і хацеў,

і баяўся памерці.

Ўсюды, ўсюды

крывавымі зданямі

уставала насустрач

сягоньня.

Сьвет увесь быў суцэльнаю ранаю,

бессэнсоўным

і велічным сконам!

Стаў музыка пад спаленай хвояю,

цесна йскрыпку прыціснуў, ударыў –

жудкім гімнам тузе незагоенай

далучыўся да гулу пажараў.

Скрозь мацьнелі акорды,

скрозь дужалі,

ўгору йшлі з шэптаў лісьцяў пажоўклых

да грымотаў... Аж ніткаю кужальнай

абарваліся рэзка...

і змоўклі...

Дзіка крыкнуў музыка

(сугуччамі

адгукнуўся асіньнік асеньні),

і разьбіў сваю йскрыпку пявучую

аб сівое-сівое каменьне...

Мгла лягла на рудыя папелішчы,

спавіла сьвет калекі

й музыку...

I падзеўся ён недзе ў мяцеліцы

п’яным п’яных падзей...

Не прыклікаць.  

Хай, галуб, выйдзеш,

выйдзеш на досьвітку

на засланае лёнам аўсяньне...

Лёгкі ветрык разгортвае вопратку,

навакола –

бой сьценяў і зьзяньняў,

небам – хмары шыпшынна-ружовыя,

ў сэрцы –

ціхае, яснае сьвята...

Ды музыку гарачымі словамі

не прыклічаш...

Ня пойдзе па хатах...

I ня будзе цудоўнай пяшчотаю

песьціць зноўку пявучую йскрыпку –

роспач,

жахі крывава-сьмяротныя

засыпаць песьняй лёгкай і сыпкай!