У. Бярбераву
I
Прастора твайго вакна –
з вострымі кутамі расстаньня,
з тупымі кутамі болю,
з чорным квадратам вечнасьці,
з кругам майго жыцьця.
II
Слухаю цябе.
Гляджу ў вакно.
Пасьля –
наадварот...
III
Чакаю цемры,
каб паглядзець
у люстэрка твайго вакна.
Думаю – яно меней маніць.
Падманваю сябе.
IV
Люстэрка насупраць вакна.
Хто ў каго глядзіць?..
V
Бусьліным пяром на падваконьні
лёс пазначыў
між намі адлегласьць...
VI
Пыл на тваім вакне
ляжыць срэбрам гадоў.
Ня кожны дазволіць вакну
застацца самім сабой.
VIа
Пыл на тваім вакне
ляжыць срэбрам гадоў.
Ня кожны дазволіць вакну
застацца са мной.
VII
Матылёк на тваім вакне
сьцірае пыл,
сьцірае сваё жыцьцё.
VIIа
Матылёк на тваім вакне
сьцірае пыл,
сьцірае наша жыцьцё.
VIII
Клён. Вакно.
Адкрытае сэрца:
«Яна... яна... яна...
няма... няма... няма...»
Ратуеш клён –
адчыняеш вакно –
зіма...зіма...зіма...
IX
На вакне тваім ласіцы1.
Усё тая ж зіма.
Усё тая ж краіна
белай тугі...
––––––––––––
1 Ласіцы (дыял.) – узоры на марозным шкле.
