(рус.  донник, лет. barkunas) - расьліна, што ўваходзіла ў шэраг купальскіх зёлак. Лічылася моцным абярэгам асабліва ў спалучэньні з тояй. Імі можна было пазбавіцца ад заляцаньняў нячыстай сілы. На Палесьсі існуе паданьне пра тое, як неяк чорт падкаснуўся да дзяўчыны, якая пасьвіла статак, і стаў «гуляць» зь ёй. Ад гэтага дзяўчына пачала сохнуць і ўжо была блізка да сьмерці. Тады бацькі, даведаўшыся прычыну хваробы, уплялі ёй у касу сьвячоныя баркуны і тою. Нячысьцік, больш не маючы доступу да дзяўчыны, толькі раззлавана прамовіў: «Коб не буркун да тоя, то була б дзеўка моя!» і зьнік назаўсёды.

Пасьвенчаныя баркуны і тою вешалі ў адрынах. Пасьвенчаным баркуном абкурваліся, калі налятае «паганы віхор». Яго вешалі на шыю карове, калі ёй нешта рупіць, што  яна аж мокрая становіцца. Баркуном сьцяблі па нагах, каб яны не балелі.