Водар стужкі. Акупунтурны час.

Зоркi граюць. Я бачу толькі вас:

Седзяцё перада мною,

Вы апошні, хто глядзіць кіно

Я не чую, ня слухаю, але

Выпадкова ці можа быць ўва сьне

Вы чагойсьці мармачыце,

Вы адзіны, хто са мной даўно

На экране так звыкла cinema,

Ў залі крэслы. Нікога больш няма.

Ну чаго вы не крычыце?

Не жадаеце глядзець у твар?

Так заўсёды. З усіх бакоў сьвятло.

Вы памёрлі – скрозь сьвідравіны дно.

Дык чаму тады усюды

Кожны раз я бачу толькі вас?

Што вам трэба? Чаму ізноўку я?

Шмат каштуюць пігулкі забыцьця?

Добры, дрэнны і цікавы,

Нецікавы, без субтытраў фільм...