Гдзе ж нам парывацца –

З мудрымі раўняцца:

Чэсьць аддаць Аўторцы

У простай гаворцы!

Не, ня чэсьць, то мала –

Славу сваім трудам

Сама ты зьяднала!..

Ты з пальмай прад людам.

Шмат ксёнжак пісалі

Не аб нашым браце:

Лепш чужых пазналі,

Як у сваёй хаце;

А нас, подлых кмеці,

Міналі здалёка

I хавалі дзеці

Ад нашага вока.

А Ты, пані, сьмела

Заглянула ў хату,

Усё зразумела

I нашаму брату

Працягнула руку

I сэрцам балела,

Глядзеўшы на муку,

I пяром умела

Выліць смутак гэты, –

Што аж душа рвецца,

Што плачуць кабеты,

Ня знаюць, гдзе дзецца!

Чым жа мы аддзячым?

Што ж мы напрыносім? –

Хіба што заплачым

Ды Бога папросім:

Прымі ж нашу дзяку

У малітве, ў сьлёзцы,

Прымі як азнаку

Тваёй славы ў вёсцы.