Густой пушчай, у марозе,

Ехаў багаты пан,

Аж разбойнік пры дарозе

Затрымаў рыдван;

Ўсё забраў з грашмі ў калеце,

Забраў ўсю прыладу,

Ў панскай сеў сабе карэце,

А пан бяжыць ззаду!

Мароз пале пану ногі,

Цела прабірае,

А тут шмат яшчэ дарогі,

А тут дух займае.

Пан разбойніка благае

Ратаваць ад сьмерці.

Л і т а с ь ц і в ы м   абзывае,

Абы не умерці.

І разбойнік зьлітаваўся:

Кажушок даў пану,

Пасталы, што абуваўся,

Выкінуў з рыдвану.

Са сьлязамі пан бандыце

Цалаваў у бруха,

Што ацаліў яму жыце

Кавалкам кажуха.

Абяцаўся і маліцца

За яго і дзетак,

Славіць добрасьць і дзівіцца,

Што ён зрабіў гэтак!

Ой, ня першы то бандыта

I пан не астатні,

Што дабро усё здабыта

Толькі крыўдай братняй.

А тагды ужо, для славы,

Кіне хоць аб'едкі,

Вот і стане пан ласкавы,

Літасьцівы, рэдкі!