Хмаркі цёмныя, мае братанькі!

Вецер гоне вас без дарожанькі,

I нігдзе ж для вас няма хатанькі...

Адпачынеце аж у Божанькі!

      Гдзе радзіліся, гдзе ж вы, хмарачкі,

      Гдзе «т у т э й ш ы м і» называліся!

      Леціцё усё, так як ярачкі...

      Хоць бы трошкі гдзе затрымаліся!

Зямлі родненькай, знаць, няма у вас,

Ні вуголчыка, ні прытулачку.

А тут вецер дзьме горшы раз у раз,

Леціце жа вы без ратуначку!..

      Летучы, сьлязой зямлю росіце,

      Аж шумяць лісткі, зелянее лес;

      Уміраючы, жыцьцё носіце,

      Усяму жыцьцё, сабе толькі крэс!