Тут сьпёку мы хвалім

тут хвалі –

у рытме гэкзамэтра б’юцца аб бераг

бяссонная ноч праліваецца з рук малаком

там ты ратаваўся віном – а я ратавалася верай

захраслай у горле дакучлівым камяком

няма тут

ні правых, ні левых

ізноў ты – паветра, якім мне прызначана дыхаць

ізноў вецер смагу сваю наталяе залевай

ты не пакідай на маім падваконьні сьлядоў, хоць

табе і дазволена ўсё, з вачыма вільготнымі леў