Зь зямлёй і небам зьвязывае мяне ніць –

Неразарваная веквечна павуціна:

Зямля мяне галубіць, як вернага сына,

А сонца мне душу ня кідае туліць.

Яшчэ ў калысцы я наўчыўся зь песень сьніць

Аб гэтых блізкіх мне, а цесных так мясьцінах:

Што роднай нівы я мільённая часьціна,

Што зоркі роднай ў сэрцы мне іскрынка тліць.

Так Бацькаўшчыну я здабыў сабе бяз злосьці,

Узрос зь яе й чужых зь яе ня скінуў косьці,

Грудзьмі тулюсь к ёй, як да матчыных грудзей.

I калі зьдзекваецца нада мною хтосьці –

Над Бацькаўшчынай зьдзекваецца ён маей.

Калі ж над ёй – мяне тым крыўдзіць найцяжэй.