«Супэрмадэль сьвету – 2006» і цяпер, пасьля свайго трыюмфу трохгадовае даўнасьці выглядае бездакорна, і я лаўлю сябе на думке, што калі б яна абараняла гонар краіны на конкурсе «Міс Інтэркантынэнталь – 2009», то і там лічылася б адной зь безумоўных прэтэндэнтак на перамогу. Але і ў якасьці вядучай Каця глядзелася бліскуча – быццам усё жыцьцё толькі тым і займалася, што выступала перад шматтысячнай аўдыторыяй практычна ў прамым эфіры.
Зрэшты, я зараз ужо ведаю сакрэт Каці. У інтэрв'ю яна распавяла мне, што зьбіраецца не толькі заваяваць новыя вышыні сусьветных подыюмаў прыгажосьці, але яшчэ і стаць журналісткай. А яшчэ «Супермадэль сьвету» выйшла замуж з дапамогай папулярнага сайта «Одноклассники» і зусім хутка з'яжджае жыць у горад мары ўсіх закаханых...
– Каця, падзяліся досьведам, як не зламацца дзеўчыне з 11 кляса, калі на яе звальваецца сусьветная слава?
– Уся справа ва ўнутраным стрыжні, які павінны ўкласьці ў цябе бацькі. Менавіта яны абавязаныя стала кантраляваць эмацыйны стан свайго дзіцяці, якое раптам пачынае адчуваць сябе ў эпіцэнтры ўсеагульнай увагі.
У такі момант вельмі лёгка адчуць на сваёй галаве карону. Я не стала выключэньнем – мае паводзіны дзесьці памянялася, магла нагрубіяніць або няправільна адказаць бацькам, хоць не мела на гэта ніякага права. Ну а яны правільна зрабілі, што абцягнулі мяне, і ўсё тут жа стала на свае мейсцы…
– Чытала, што ў цябе ў школе практычна не было сябровак. Можа ты ўжо тады пачала прымерваць на сябе гэтую славутую карону?
– Калі ў мяне пачаўся пераходны ўзрост, дзесьці гадоў у 13, то я шчыра лічыла сябе каралевай. Былі сталыя спрэчкі зь сяброўкамі з нагоды таго, што я заўсёды іду першая і ніколі нікому не даю мяне абыйсьці.
Я заўсёды была ўпэўненая ў сабе, нават вельмі ўпэўнена, А зь іншага боку, практычна кожны год езьдзіла ў летнія лягеры, але ніколі не прымала ўдзелы ў розных конкурсах прыгажосьці, таму што вельмі саромелася.
Але пасьля таго, як я выйграла конкурс «Супермадэль сьвету» і сутыкнулася зь першымі непрыемнасьцямі, то ўсе мае юнацкія пачуцьці і комплексы кудысьці хутка зьніклі.
– Якая ж непрыемнасць стала першай?
– Вядома, гэта гутаркі. Розныя плёткі, якім чынам дзяўчынкі пападаюць за мяжу, як могуць дазволіць сабе дарагую адзежу. Пазьбегнуць гэтых гутарак немагчыма.
Зрэшты, не магу сказаць, што мяне калі-небудзь моцна хвалявала меркаваньне навакольных людзей. Калі ўпершыню з'яжджала за мяжу ў 15-летнім узросьце, то ведала, што са сваім характарам там ня зьнікну.
– Уяўляю, колькі мужчынскай увагі звалілася на цябе пасьля перамогі...
– Была нават займальная гісторыя, як у агенцтва прыйшла цэлая каманда, якая прадставілася "съёмочной группой НТВ". Потым, праўда, высьвятлілася, што да гэтага тэлеканала гэтая дэлегацыя не мела ніякіх адносін.
Не жадаю называць імя, але думаю, што шмат хто ведае гэтага чалавека. Ён знаёміць дзяўчын з багатымі мужчынамі. Таму мяне тут жа пачалі засыпаць запрашэньнямі на розныя сьвецкія раўты...
– Варта лічыць. што пад маскай тэлевізійніка хаваўся не хто іншы, як легэндарны Пётр Лістэрман...
– (Усьміхаецца).
– Цікава, дзеўчыны, якія згаджаюцца на падобныя прапановы, працягваюць сваю мадэльную кар'еру ці не?
– Усё ад дзеўчыны залежыць. Гэта залежыць ад таго, ў які бок яна жадае расьці. Тут магчымыя некалькі варыянтаў разьвіцьця падзеяў...
– Звычайна дзеўчыны жадаюць усё адразу.
– Павер, у мяне таксама хапала магчымасьцяў выцягнуць залатую рыбку адразу, і не асабліва напружваючыся. Але я заўсёды жадала, каб у першую чаргу ў мне бачылі асобу, і таму паводзіла сябе адпаведным чынам.
Магчыма, гэта чарга нейкіх падзеяў і выпадковасьцяў, але для гэтага я рабіла правільныя ўчынкі і дбайна абдумвала кожны крок. І таму ганаруся тым, што ўсяго дамаглася ўласнымі рукамі.
Хоць, вядома, для таго, каб мець права разважаць аб сур'ёзных зьдзяйсьненьнях, трэба зрабіць нешта глябальнае. Я ж пакуль не вырасла як асоба, не атрымала належнае адукацыі, пасьля якой можна будзе займацца нейкімі фундамэнтальнымі праэктамі.
– У якой сфэры ты жадаеш расьці?
– Мне цікавая журналістыка. Сёлета паступіла на першы курс Піцярбургскага Ўнівэрсітэта. І таму прапанова папрацаваць на конкурсе «Міс Інтэркантынэнталь» падасьпела вельмі своевасова. Амплуа вядучай мне было заўсёды цікава і лісьліўлю сябе надзеяй, што дэбют стаў не такім ужо і дрэнным.
Наогул мая мара – гэта ўласнае ток-шоў. Не аб сьціральных парашках, а аб больш сур'ёзных і глябальных праблемах.
– Ты аб Беларусі хоць успамінаеш часам?
– Вядома! Хай кажуць, што беларусы і рускія – адна нацыя, але мы ж ведаем, што гэта не зусім так. (Усьміхаецца)
Зразумела, што ў душы я стоадсоткавая беларуска. Скажам, я не вялікая аматарка футбола, але часта бываю на «Пятроўскім», таму што мой муж – фанат «Зэніту».
І калі БАТЭ на апошніх хвілінах гульні ў Піцеры прапусьціў гол, то я стаяла і рыдала. Вядома, што нашы ў футболе не асабліва моцныя, але так жадалася, каб яны расейцам хоць дзесьці нос выцерлі…
А калі ўжо быў матч у Менску на «Дынама», і барысаўчане прайгралі, я ізноў была нешчасьлівая, і сапраўды гэтак жа сьлёзы цяклі па маіх шчакох. Гэта была ўнутраная рэакцыя, якую немагчыма растлумачыць.
Патрыятызм – загадкавая штука, яго не выхаваеш у сабе штучна, яму не навучаць у школе. Ён або ёсць або яго няма. Хоць мне здаецца, што ўсе беларусы – патрыёты, проста яны не любяць аб гэтым казаць.
– Распавядзі аб сваім маладым чалавеку, калі ён, вядома, такім з'яўляецца…
– Для шматлікіх маіх прыязьнікаў будзе не вельмі прыемнай весткай, што ён малады і пэрспэктыўны, але гэта так. Яго завуць Антон і пазнаёміліся мы ў Штатах. Ён жыл у Маямі, а я ў Нью-Ёрку. А зьвёў нас такі выдатны сайт як odnoklassniki.ru.
– Як у цябе атрымалася разгледзець яго сярод агульнай масы? Бо часьцяком там ў сябры лезуць вельмі сумнеўныя асобы…
– Ды гэта не я, а ён мяне разгледзеў! Антон убачыў мае мадэльныя фатаграфіі, а па натуры ён вельмі сарамлівы чалавек, і таму вырашыў даведацца, што я за "фрукт" такі. Калі я была ў Маскве ён заслаў да мяне свайго сябрука-шпіёна, той са мной пазнаёміўся, і мы дамовіліся сустрэцца ў рэстаране, куды я прыйшла са сваёй сяброўкай.
І вось гэты сябар адразу пачаў распавядаць пра свайго прыяцеля, падрабязна расьпісваючы ўсе яго шматлікія дабрадзейнасьці. А я сядзела і думала аб тым, што маладыя людзі часам бываюць вельмі дзіўнымі. Запрашаюць на спатканьне і кажуць аб нейкіх таямнічых сябрах з Амэрыкі. У чым жа фішка?
Потым мы пачалі мець зносіны з Антонам у «Одноклассниках», а калі ён быў у Нью-Ёрку, то перасекліся і літаральна пасьля другой нашае сустрэчы я вярнулася дадому і, нягледзячы на розьніцу ў часе, патэлефанавала маме ў Менск. Сказала ёй, што, хутчэй за ўсё, выходжу замуж.
Я адчула, што будзе менавіта так яшчэ з самога пачатку нашых адносін. Проста сваю палову заўсёды адчуваеш на падсьвядомым узроўні. Растлумачыць гэта нельга.
У нас аднолькавыя жыцьцёвыя каштоўнасьці і аднолькавае ўяўленьне аб сям'і, мэтах і жаданьнях. Думаю, таму мы разам.
Хоць, сапраўды, першае меркаваньне аб Антоне не было захопленым. Не магу сказаць, што ў мне тут жа разгарэлася палымянае пачуцьцё каханьня.
Запал, каханьне і закаханасьць – гэта цалкам розныя рэчы. Каханьне трэба выхоўваць у сабе. Проста калі я пачула тое, што ён кажа, чаго жадае ад жыцьця, то зразумела, што будаваць гэтае пачуцьцё жадаю менавіта зь ім.
– Калі ўявіць, што конкурсу «Супермадэль сьвету» не было б, скажы, твой выбар прафэсіі апынуўся такім жа?
– Наўрад. На той момант я не бачыла ў сабе ніякіх творчых праяў. Як асноўны варыянт разглядаўся эканамічны факультэт – тое, што будзе прыносіць грошы. Думала займацца нерухомасьцю.
А вось у 9 класе я жадала стаць біёлагам. Гэта значыць уяўленьні аб маёй будучай прафэсіі заўсёды былі даволі супярэчлівымі. Так што я выдатна аддаю сабе справаздачу ў тым, што калі б не шанец, які дало мне жыцьцё, то пайшла б па іншым шляху, але толькі зараз ведаю, што гэта быў бы не мой шлях.
– Не баісься старэць, бо прыгажосьць не вечная…
– Прыгожай жанчыне старэць заўсёды страшна. Нядаўна пытала ў мужа, ці не будзе ён супраць, калі я калі-небудзь зраблю пластычную апэрацыю. Кажа, што не. Лепш хай я буду прыгожая.
Але ізноў жа, такія рэчы павінны рабіцца з густам. У нас ёсьць вельмі шмат прыкладаў, як рабіць не трэба. Часам можна ўбачыць дзесяць чалавек з аднолькавымі асобамі, якія выйшлі ад аднаго і таго ж лекара. І ёсьць Сафі Ларэн, якая ў семдзесят пяць – прыклад прыгажосьці, нягледзячы ні на што.
– Кацю Даманькову цяпер цікавяць вокладкі часопісаў з уласным малюнкам, а можа, яна жадае цалкам акунуцца ў вучобу ці ж цалкам прысьвяціць сябе сям'і?
– Я планую вярнуцца ў мадэльны бізнэс, але гэта будзе хутчэй маім хобі. Цяпер я зьяжджаю ў Парыж жыць. У Піцеры буду вучыцца на завочным, у Парыжы, мусіць, паступлю ў амэрыканскі ўнівэрсітэт. Там навучаньне на ангельскай мове, можна браць толькі тыя курсы, якія табе цікавыя.
– Цікава, якія ганарары сёньня запытвае за сваё зьяўленьне на подюўме Кацярына Даманькова?
– Асабіста гэтым не займаюся, усе грашовыя пытаньні рэгулююць мае агенты. Гэта цалкам тлумачальна, таму што на сёньняшні дзень я ўжо маю вызначаны статут.
Не ведаю, якая сітуацыя ў Менску цяпер, але раней было так: дзяўчынкі тры разы рэпетыруюць да ночы, робяць паказ, а потым ім за гэтую працу плацяць 15 даляраў. Выбачыце, але Беларусь усё ж не мусульманская краіна, дзе жаночая праца ў прынцыпе не шануецца…
Сябе трэба паважаць і таму я магу па пальцах пералічыць тыя кампаніі, зь якімі пагадзілася б супрацоўнічаць. Але ўсё ж такі не буду рабіць ім рэкляму. (усьміхаецца)
– Мудра. Звычайна ўсе прымаюць мадэляў за, мякка кажучы, недалёкіх людзей.
– Калі я выйграла конкурс, то раздала вялікую колькасьць усякага роду інтэрв'ю і часта назірала адну і тую ж дзіўную для мяне рэакцыю. Журналісты вельмі дзівіліся таму, што я не спатыкаюся на кожным слове і выяўляю свае думкі вельмі сувязным вобразам.
Мадэлі – зусім не дурныя людзі. Проста ў нас прынята зьвязваць зьнешнасьць з мазгавой дзейнасьцю. Калі прысутнічае першае – павінна адсутнічаць другое, і наадварот. Зрэшты, спалучэньне розуму і прыгажосьці сустракаецца ў чалавеку не так часта, як бы нам усім жадалася – прыгожых фарфоравых лялек вакол таксама хапае.
– Што добрага ты жадала б зрабіць для сваёй краіны?
– Калі ў мяне калі-небудзь будзе фінансавая магчымасьць, жаданьне і імкненьне дапамагчы людзям, якія абяздольны жыцьцём, дзецям з абмежаванымі магчымасьцямі, сіротам, то я абавязкова гэтым займуся.
Але асабіста мне да гэтага трэба прыйсьці. У прынцыпе я ўжо гатовая, але засталася нейкая апошняя прыступка, якую ўсё яшчэ не перасягнула. Проста я вельмі ўразьлівы чалавек, і ўяўляю, як цяжка будзе апынуцца ў дзіцячай хаце і ўбачыць дзяцей, якія па волі лёсу страцілі сваіх бацькоў.
Я маральна не гатовая да таго, калі яны раптам назавуць мяне мамай. Ведаю, колькі сноў пасьля гэтага прысьніцца, і колькі сьлёз будзе выплакана…
Але думаю, што ўсё ж такі хутка перамагу сябе, і буду займацца дабрачыннасьцю менавіта тут. Гэта і будзе тое, што я жадала рабіць для сваёй краіны…
Гутарыла Вольга Хіжынкова
Фота Юлі Аляксандравой
Газэта "Салідарнасць"
http://www.gazetaby.com/index.php?&sn_nid=24095&sn_cat=38
