Як вядома, ві-джэй Першага Музычнага Канала Люся Лушчык уваходзіць у склад «Зорнай каманды», якая сфармавана для змаганьня са СНІДам. Гэтая каманда заклікае маладое пакаленьне да здаровага вобразу жыцьця, адказнасьці за каханага чалавека, і талерантнасьці ў адносінах да ВІЧ-інфікаваных.  

Люся вырашыла падысьці да справы з практычнага пункта гледжаньня і накіравалася ў сталічную паліклініку каб здаць кроў на ВІЧ. Карэспандэнт «Салiдарнасьці» правяла папулярную тэлевядучую ў працэдурны кабінэт, а заадно пагаварыла зь ёй аб бясьпечным сэксе.

– Трэба абавязкова казаць аб ВІЧ і падтрымліваць гэтых людзей. Але на словах гэта вельмі лёгка, а на справе… Калі ты маеш зносіны з такім чалавекам, усё роўна аб гэтым думаеш.  

У мяне ёсьць вельмі блізкая знаёмая, у якой выявілі СНІД. Я аб гэтым даведалася тры гады назад, і мая першая рэакцыя была такой, што мне сорамна. Я была ў шоку. Мне здавалася, што яна павінна была папярэдзіць мяне аб гэтым. А потым мы сустрэліся, і атрымалася само сабой: яна ўбачыла, што я ўсё ведаю, мы пагутарылі і нават пацалаваліся на разьвітаньне. І маем зносіны зь ёй дагэтуль.  

Яна, ужо пасьля таго, як заразілася, другі раз выйшла замуж… Цяпер у яе вельмі шчасьлівае жыцьцё. Мне часам здаецца, што яна шчасьлівейшая за мяне: яна займаецца любімай справай, у яе муж які кахае яе, і яна выглядае проста шчасьлівым чалавекам... Вядома, трэба праходзіць тэрапію… Але з гэтым можна жыць.  

– Тады давай працягнем тэму і пагаворым аб бясьпечным сэксе…

– Я не жадаю здацца ханжой, але я на самой справе не вяду такога вобразу жыцьця, каб мне былі патрэбныя прэзэрватывы. Пры гэтым я абсалютна згодная з тым, што людзі павінны ведаць, што гэта такое, не саромецца купляць іх у аптэцы і засьцерагацца. Але я гэтага не раблю, таму што мне гэтага не трэба. І упэўненая, што і не будзе трэба, таму што я не прымаю нейкія выпадковыя сувязі... Для мяне важныя адносіны, а ўсё астатняе будзе потым.  

– У цябе ёсьць пастаянны малады чалавек, і ты ў ім упэўненая ці…

– Такога пытаньня для мяне быць ня можа: пастаянны гэта чалавек ці не, упэўненая я ў ім ці не. Ёсьць чалавек, зь якім ты жадаеш быць, зь якім ты ёсьць, і зь якім ты будзеш заўсёды. Усё. Іншага я не разумею і не прызнаю для сябе. Кожны сам выбірае сваю манэру зносін з процілеглым полам. У мяне ёсьць адзін чалавек на ўсё жыцьцё – і ён будзе на ўсё жыцьцё. Я цяпер не кажу аб тым, што ён у мяне ёсьць. Але гэта мая пазыцыя.  

– Але гэты чалавек калісьці з'яўляецца ў першы раз. І пачынаюцца адносіны...

– Правільна: спачатку пачынаюцца адносіны. А калі ў цябе ўжо ёсьць адносіны і калі справа даходзіць да нейкае блізкасьці, то гэта і будзе блізкасьць, гэта ня будзе сэкс. Гэта будзе блізкасьць дзьвюх людзей, якія побач, цалкам і ва ўсім. Спачатку – адносіны, а калі яны ў цябе ўжо ёсьць, тады і пытаньне аб бясьпецы не варта.

– Але людзі не бязгрэшныя і давяраць цалкам, асабліва, на нейкіх пачатковых этапах… Усё роўна існуе небясьпека.

– Існуе. Таму я і кажу, што аб гэтым трэба ведаць, трэба памятаць. Але адносіны: на два гады сышліся, паспрабавалі, не атрымалася – не для мяне. Я нікога не асуджаю і нікому не навязваю сваё меркаваньне. Але я такіх адносін не жадаю: лепш быць адной. Калі ты жадаеш быць з гэтым чалавекам, значыць, ты робіш свой выбар. Разумеючы ўсе наступствы, што зь ім будзеш у любой сытуацыі, што б не здарылася. Вось чаго я жадаю. Па-іншаму – не буду…

– Можа табе прынца пашукаць? Цяпер стала модна за іх замуж выходзіць…

– Так, цяпер павальна… Я вяла нядаўна вясельле так званага нэпальского прынца. Потым, пакуль была ў адпачынку, пачула гісторыю пра прынца Дубая. Мне, як любой дзеўчыне, асабліва, як дзеўчыне вольнай, гэта вар'яцка цікава. Я вельмі люблю прыгожыя гісторыі пра Папялушак з прыгожым хэпі-эндам.  

А калі казаць аб прынцах, то мы зь дзяўчынкамі ўвесь час жартуем. І слова «прынц» – гэты такі жартоўны назоў мужчын, прычым розных. Самае галоўнае, зь якім адценьнем ты яго вымавіш. Гэта можа быць і вельмі годны чалавек, а можа быць і недарэка. (Сьмяецца).  

Вядома, я мару аб прынцу. Што дакранаецца зьнешнасьці, то маё глыбокае перакананьне, што мужчына становіцца прыгожым, калі яго кахаюць. Я была б апошняй ідыёткай, калі б шукала прынца з блакітнымі вачыма… Хоць, не адмаўляю: мне падабаецца, калі мужчына даглядае за сабой. Але, вядома, ён не зробіць гэта так, як для яго гэта зробіць жанчына. Тым не менш, пры ўсёй сымпатыі да дагледжаных мужчын, я не люблю, калі яны голяць падпахі. Я нядаўна вярнулася з адпачынку, дзе шмат часу праводзіла на пляжы. І магу сказаць: ёсьць мужчыны, якія гэта робяць, а ёсьць, якія не робяць. Люблю, каб мужчына быў мужчынам. Я ведаю, што ты пакінеш толькі пра падпахі. (Сьмяецца.)

У мужчыны павінна быць пачуцьцё гумару. Таму што пачуцьцё гумару – гэта воля, гэта розум і ўпэўненасьць у сабе.  

Мужчына не мае права ні на адну памылку. Я магу даць яму вялікую фору: слухаючы яго, гледзячы на яго. Але, калі ён зробіць хоць адну памылку, я, вядома, ніколі яму аб гэтым не скажу і ні ў якім разе не пакрыўджу, але зраблю высновы – і ўсё…  

Гутарыла Тацьцяна Шахновіч.

http://www.gazetaby.com/index.php?sn_nid=8570